Ηλίας Ζερβός - Ιακωβάτος Ποια ήταν πραγματικά η στάση του για την Ένωση και γιατι δεν την ”βλέπουμε”;

 Η ιστορική έρευνα δεν φαίνεται να ξεπερνά την αμηχανία  της ως προς  την στάση των των δύο ηγετών του ριζοσπαστικού κόμματος,  Ηλία Ζερβού - Ιακωβάτου  και Ιωσήφ Μομφεράτου για την  Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα κατά την χρονική που αυτή συντελέστηκε

Και για μεν τον Μομφεράτο δικαιολογημένα· αφού οι πρώιμα προοδευτικές του ιδέες μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε ποια ακριβώς ήταν η θέση του -και ίσως να μην άφησαν τον ίδιο να την εκφράσει με σαφήνεια.

Αλλά για τον Ηλία Ζερβό - Ιακωβάτο, δεν θα έπρεπε να υπάρχει αμηχανία αφού η θέση του εξηγείται από τον ίδιο, “μπροστά στα μάτια μας” στα πρακτικά της αρχικής συνεδρίασης της 12ης Ιονίου Βουλής! Ας “ακούσουμε” τον ίδιο να αγορεύει και ελπίζω να καταφέρω να τον μεταφράσω στη δημοτική χωρίς να χαθεί πολύ μεγάλο μέρος της μουσικότητας του λόγου του: “……  Ἐξεταζόμενον καὶ ὑπὸ ἑτέρας ἀπόψεως τὸ ζήτημα (της ενώσεως), δὲν παρίσταται, ὦ Βουλευταί, ἧττον ἀκροσφαλὴς ἡ ἐπὶ τὰ πρόσω ὤθησίς του; Ἐὰν δὲ ρίψωμεν καὶ βλέμμα προσεκτικὸν καὶ περιπαθές, πρὸς τὴν ἱερὰν ἐκείνην γῆν, μεθ' ἧς ἀγωνιζόμεθα, ν' ἀπαρτίσωμεν μέρος ἀναπόσπαστον, θέλομεν ἰδῆ μετὰ σπαραξικαρδίου συγκινήσεως τὴν ἀξιοδάκρυτον θέσιν εἰς ἣν διάκεινται τὰ πράγματα. Ἑπομένως, φρονῶ ὦ Βουλευταί, ὅτι ὀφείλομεν νὰ σκεφθῶμεν μήπως ἓν βῆμα ἀπότομον καὶ ὀλισθηρόν, πρὶν τῆς ἐντελοῦς ἀποκαταστάσεως τῆς τάξεως, ἤθελε συνεπιφέρει ὀλεθριώτερα δεινὰ καὶ διακινδυνεύσει καὶ αὐτὴν τὴν ὕπαρξίν της αὐτῆς τε καὶ ἡμῶν, διότι δὲν πιστεύω εἰς τὴν θέσιν ἐκείνην τῶν πραγμάτων νὰ εἶναι ἀλλότριος ὁ ξενικὸς δάκτυλος…..” 

(ελεύθερη μετάφραση στη Δημοτική) : “........ Αν εξετάσουμε και από άλλη πλευρά το ζήτημα (της ένωσης) δεν παρουσιάζεται κύριοι Βουλευτές λιγότερο επικίνδυνη η προώθησή του. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά και με ειλικρινή αγάπη, την ιερή εκείνη γη της οποιας αγωνιζόμαστε να αποτελέσουμε αναπόσπαστο μέρος  (εννοεί φυσικα το τότε απελευθερωμένο τμήμα της κυρίως Ελλάδος) θα ραγίσει η καρδιά μας από την αξιοθρήνητη κατάσταση που επικρατεί εκεί. Επομένως πιστεύω,  κύριοι βουλευτές, ότι πρέπει να σκεφτούμε μήπως ένα απότομο και ανασφαλές βήμα πριν την πλήρη αποκατάσταση της τάξης, θα  επιφέρει καταστροφικά αποτελέσματα και θα κινδυνεύσει ακόμα και η ύπαρξη και η δική της (της Ελλάδας) και η δική μας (των Επτανήσων), γιατί δεν πιστεύω ότι, για να φτάσουν τα πράγματα στην παραπάνω αξιοθρήνητη κατάσταση, δεν έχει βάλει το χέρι της ξένη δύναμη (εννοεί όπως θα δούμε παρακάτω την Αγγλία).........”

Αλλά για να καταλάβουμε καλύτερα τις δηλώσεις του Ζερβού ας δούμε την “ιστορική στιγμή”

στην οποία έγιναν: Βρισκόμαστε στους πρώτους μήνες του έτους 1862. Η Αγγλία επιδιώκει την εκθρόνιση του Όθωνα, ενός Βασιλιά, που μετά, την ενηλικίωσή του και το τέλος της “Βαυαροκρατίας” αποδείχθηκε εξαιρετικά “ζωηρός” για τα γούστα της, οργανώνοντας “αυθόρμητες” διαδηλώσεις και επαναστάσεις και κυρίως παίζοντας σαν την γάτα με το ποντίκι με το Ελληνικό Βασίλειο για το θέμα της Ενώσεως. 

Ο Ζερβός, λοιπόν, έχοντας περάσει πεντέμισι χρόνια εξορίας στα Αντικύθηρα τα οποία του στοίχισαν την οικονομική του συντριβή δεν θυσιάζει την  πολιτική και προσωπική  του αξιοπρέπεια ανεχόμενος να γίνει το ζήτημα της Ένωσης παιχνίδι στα διπλωματικά χέρια της “Προστάτιδος Δυνάμεως” Αγγλίας και γι αυτό συνιστά, όχι την ματαίωση, αλλά την αναβολή του (κατ’ εμέ, σίγουρος πως δεν θα περάσει η πρότασή του, την κάνει μόνο και μόνο για να εκφράσει την αποδοκιμασία του για τα τεκταινόμενα ………”για την αλητεία” όπως θα λέγαμε σήμερα   

Γεννάται όμως τώρα ένα μάλλον “λεπτό” ζήτημα: Αφού οι λόγοι της στάσης του Ζερβού στο θέμα της Ενώσεως είναι τόσο καθαρά διατυπωμένοι  από τον ίδιο γιατί παραμένουν “αόρατοι” στην ιστορική έρευνα;

Πιστεύω ότι η απάντηση είναι πολιτικής υφής - και γι’ αυτό άλλωστε τολμώ να θέσω το  ερώτημα. Στα χρόνια, δηλαδή, που ακολούθησαν,  ο Ζερβός επιβεβαιώθηκε: Με την άνοδο του Γεωργίου του Α’ και της δυναστείας των Γλύξμπουργκ στον ελληνικο θρόνο (που  και γι αυτή μεταχειρίστηκε εκβιαστικά η Αγγλία το θέμα της Ένωσης), οι Άγγλοι ουσιαστικά μετέτρεψαν όλη την Ελλάδα σε προτεκτοράτο τους και άρχισαν να εφαρμόζουν την διπλωματία του καπιταλισμού, κατά την οποία τα οικονομικά συμφέροντα ενδιαφέρουν περισσότερο από τα Εθνικά. Με το αγγλικό προξενείο να σκορπά άφθονο χρήμα στον τύπο και σε “ημέτερους” επιχειρηματίες, η Αγγλία ήλεγχε τα πάντα  στην Ελλάδα και κυρίως “δημιουργούσε” πολιτική και κοινωνική ηθική. Έτσι φτάσαμε κατά τον  Εθνικό Διχασμό του 1915 - 1922, που η ίδια (η Αγγλία) δημιούργησε, οι εκλεκτοί της “Βενιζελικοί”, όχι μόνο να μην υποστούν καμία από τις τρομακτικές συνέπειές του αλλά και να ισχυροποιήσουν την θέση τους και να εξαπολύσουν διωγμο των αντιπάλων τους με φυσικές και ηθικές εξοντώσεις 

Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κατ’ εμέ μία “κρατούσα ιστορική άποψη” που δυστυχώς σήμερα έχει εξελιχθεί σε κυρίαρχη πολιτική και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να τις αντιταχθεί: κάθε αναξιοπρεπή υποταγή στην Ευρώπη  θεωρείται ρεαλιστική (αν όχι και υπερήφανη) πολιτική. 

Να λοιπόν γιατί η ιστορική έρευνα δεν “βλέπει” την πεντακάθαρα διατυπωμένη, γεμάτη αξιοπρέπεια στάση του Ηλία Ζερβού Ιακωβάτου για την Ένωση, επιστήμονες είναι οι άνθρωποι οι ερευνητές δεν είναι ήρωες!

Το έχω ξαναγράψει: οι Αληθείς Ριζοσπάστες είναι οι πιο επιτυχημένοι …. αποτυχημένοι της Ελληνικής Ιστορίας. Η στάση του Ζερβού, παρόλο που δεν καταγράφεται στην ιστοριογραφία

στην Ιστορία είναι εκεί·· παράδειγμα και υπόδειγμα πολιτικής και προσωπικής εμμονήστις “θέσεις”  όταν η μάχη έχει χαθεί.

Εμείς ας την έχουμε υπόψη μας …. νομίζω πώς σύντομα θα μας χρειαστεί!  

 

ΔΙΑΟΛΕ ΠΑΡ’ Τ’ ΑΡΓΟΤΕΤΟΙΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥΣ

Απευθύνομαι μόνο στους Ληξουριώτες  και όχι εις τους λοιπούς «μεγαθύμους Κεφαλλήνας», όχι επειδή απαξιώ, αλλά γιατί μόνο εμάς αφορά το πρόβλημα και, όπως θα εξηγήσω παρακάτω, αυτό πρέπει να το δείχνουμε:       

Την Παρασκευή 23.01.2026 έτος κυβερνήσεως Κούλη έβδομον, πήγα στο Αργοστόλι, για να κάμω τη στραβωμάρα μου. Σχεδόν  κάθε Παρασκευή πηγαίνω και, χωρίς τις άλλες να είναι μια απλή διαδικασία, αυτή  τη φορά έπρεπε να πάω με το αυτοκίνητο και να υποστώ το μαρτύριο της οδήγησής στο κυκλοφοριακό χάος του Αργοστολίου. Από το άγχος μου να ξυπνήσω στις  06:00 προκειμένου να προλάβω το φέρυ των 07:00 (δράττομαι εδώ της ευκαιρίας να ζητήσω και δημοσίως συγνώμη από την γλυκυτάτη κυρία Τρομπέτα, για την ταλαιπωρία, που της επιφέρω κατά τους ελιγμούς της επιβιβάσεως),  για να βρω μία  θέση στάθμευσης στην «μεγαλούπολη», της Κεφαλονιάς, δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα. Νυσταγμένος και  κουρασμένος έφτασα στις  7:30 στην «μητρόπολη», βρήκα την περιπόθητη θέση στάθμευσης δίπλα στις λαμαρίνες για τα έργα που γίνονται στο μουσείο, με τα 7.000.000€, που ο πονηρούλης Κούλης «έκλεψε» από την  Ιακωβάτειο και εκεί αφού περίμενα  μία ώρα για να ανοίξουν οι Υπηρεσίες ξεκίνησα για το Κτηματολογικό Γραφείο,  διαπιστώνοντας  στη μέση της διαδρομής  ότι είχα διαπράξει μέγα σφάλμα στρατηγικής  αφού έχασα την θέση στάθμευσης που με τόσο κόπο απέκτησα!  Για να διορθώσω το σφάλμα αποφάσισα αφήσω το αμάξι στο Κτηματολογικό Γραφείο και να κατέβω  πεζός στο Πρωτοδικείο (απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου) όταν τελείωσα όσα είχα να κάνω εκεί, γύρισα κ πεζός στο Κτηματολογικό Γραφείο, μπήκα στο αυτοκίνητο κατάκοπος, εκνευρισμένος, λυπημένος με την κατάντια μας και με το στομάχι δεμένο κόμπο από έναν ένα Ness καφέ «σκέτονε» που είχα πιει για να ξυπνήσω και νόμιζα ότι θα επιστρέψω στο Ληξούρι, χωρίς προβλήματα. Φρούδα ελπίς! Για να προλάβω το φέρυ αποφάσισα, να μην πορευθώ σε όλη την παραλιακή του Αργοστολίου, που ως γνωστόν κινδυνεύεις να «κολλήσεις», άλλα  να κόψω την διαδρομή στη μέση κατεβαίνοντας από τους κάθετους στην παραλία δρόμους. Διάλεξα έναν που χρησιμοποιούσαν και άλλοι οδηγοί- ακριβώς για να είμαι βέβαιος ότι δεν αποτελεί μονόδρομο- και φαντάζεστε πώς ένιωσα στην κατάσταση πού ήμουν, όταν είδα ένα περιπολικό, να έχει τοποθετηθεί  απέναντι στον δρόμο και τον ίδιο τον διοικητή της Τροχαίας και έναν Αστυνομικό να σταματούν τα αυτοκίνητα! Αρχικά σκέφτηκα ότι πρόκειται, για τακτικό έλεγχο και εκνευρίστηκα που «βρήκαν» την ώρα και το  μέρος να τον πραγματοποιήσουν,  μετά εξεπλάγην, όταν άκουσα τον Αστυνομικό να φωνάζει «άδεια κυκλοφορίας, δίπλωμα, ασφάλεια, πάτε ανάποδα σε μονόδρομο» Καλά, αναρωτήθηκα, εγώ είμαι «σεσημασμένος» αφηρημένος, αλλά οι άλλοι οδηγοί;  Με οργή τότε διαπίστωσα από κάτι «τσιρότα»  που είχαν κολλήσει στο σήμα απαγόρευσης στροφής δεξιά (σε αυτό βρήκαν) και στα από τα αμάξια που συνέρρεαν «ανάποδα στο μονόδρομο», ότι ο μονόδρομος δημιουργήθηκε πρόσφατά και ότι ο Διοικητής της Τροχαίας και ο Αστυνομικός ήταν εκεί όχι για να το επισημαίνουν στους οδηγούς, να διευκολύνουν την κυκλοφορία και το πολύ -πολύ να κάνουν καμία σύσταση, αλλά για να «γράφουν» την παράβαση  αυτή και όχι μόνο αλλά και άλλες παραβάσεις! Εμένα με έγραψαν, ας πούμε για ΚΤΕΟ και ένα παιδάκι μάλλον «ντιλιβερά»,  για  κράνος (ευτυχώς όσο έγραφαν το παιδάκι, βρήκαν την ευκαιρία να περάσουν στην παραλιακή τρία τέσσερα αυτοκίνητα, κινούμενα πάντα «ανάποδα στο μονόδρομο» χωρίς να τιμωρηθούν).

Αγανακτισμένος διαμαρτυρήθηκα στον Διοικητή, ότι αυτό που κάνουν αντιβαίνει στις αρχές της χρηστής Διοίκησης (εντάξει, μην γελάτε, επειδή ψάχνω για αρχές χρηστής Διοίκησης επί Κούλη, πάνω στα νεύρα μου το είπα)  για να εισπράξω την λεπτή ειρωνεία του: «Σοβαρά μιλάτε κύριε Λουκέρη;!» Αν όμως ο καθ’ όλα ευγενής (το λέω και το εννοώ!) Διοικητής συμπεριφέρθηκε με λεπτή ειρωνεία, η συμπεριφορά και η εμφάνιση του Αστυνομικού θύμιζε «μπράβο» νυχτερινού κέντρου (συγνώμη φίλε Αστυνομικέ αλλά η συμπεριφορά σου ήταν  τόσο απαίσια που δεν μου άφησε περιθώρια να πω: «Ο άνθρωπος τη δουλειά του κάνει». Το γνωρίζω ότι υπηρετείς ένα καθεστώς αυταρχικό, σε συμβουλεύω όμως να μην το κάνεις με τόσο ζήλο, γιατί την επόμενη φορά μπορεί να πέσεις σε τύπο του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε!!!!» και να σου δημιουργήσει πρόβλημα)

Το αποτέλεσμα ήταν να φύγω με 40 ημέρες στέρηση διπλώματος (δε με νοιάζει να   το κρατήσουν  και μόνιμα,  έχει πλυθεί τρεις φορές) 225,00€ πρόστιμο και αρκετά εξευτελισμένος όχι ατομικά, αλλά ως Ληξουριώτης και όχι τόσο από τη συμπεριφορά  του Δήμου και των Αστυνομικών του Αργοτέτοιου, όσο από τη στάση ημών  των ιδίων, που αντί να λέμε 10 φορές την ημέρα την φράση που γράφω στον τίτλο, χρησιμοποιώντας και ένα πιο σέξι ρήμα, όχι μόνο τους ανεχόμαστε, αλλά και συγκρινόμαστε μαζί τους μη αντιλαμβανόμενοι τις μεγάλες ιδιαιτερότητες της πόλης μας -για παράδειγμα κατηγορούμε τον Διοικητή του τμήματος Ληξουρίου, που καταφέρνει με ένα υποστελεχωμένο Αστυνομικό να αστυνομεύει επαρκώς το Ληξούρι επιδεικνύοντας ηπιότητα και ανθρωπιά, για …. αυξημένη επιείκεια - που δεν τους δίνουμε να καταλάβουν ότι Αργοστολιώτης  και γενικά Κεφαλλονίτης που συναντά Ληξουριώτη και δεν αλλάζει δρόμο -ακόμα κι αν είναι να μπει ανάποδα σε μονόδρομο- από την ντροπή του για όσα έχει υποστεί το Ληξούρι, αν όχι εξ αιτίας του τουλάχιστον με την ανοχή του, είναι το λιγότερο αναίσθητος!

ΥΓ1.: «Ως εκ της ιδιότητός μου» έχω φίλους και συνεργάτες Δικηγόρους και βασικές νομικές γνώσεις διοικητικού δικαίου και θα μπορούσα σχετικά ανέξοδα να αποφύγω με προσφυγή το πρόστιμο. Θα το πληρώσω όμως στο ακέραιο, γιατί έχω μάθει στη ζωή μου, να εκτονώνομαι πετώντας λεφτά  «στα μούτρα» του άλλου, όσο εκτονώνεται θαμών σκυλάδικου πετώντας τρεις δίσκους «γαρούφαλλα» στην τραγουδιάρα μαζί με τους δίσκους.

ΥΓ2.: Φεύγοντας στη διαμαρτυρία μου «Πάντως παιδιά είστε απαράδεκτοι» ο Διοικητής της Τροχαίας μου απάντησε «Ναι, είμαστε». Ελπίζω να κατάλαβέ το λάθος του και να μην αποτελεί η απάντηση του μέρος της «λεπτής ειρωνείας» του!