Και για μεν τον Μομφεράτο δικαιολογημένα· αφού οι πρώιμα προοδευτικές του ιδέες μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε ποια ακριβώς ήταν η θέση του -και ίσως να μην άφησαν τον ίδιο να την εκφράσει με σαφήνεια.
Αλλά για τον Ηλία Ζερβό - Ιακωβάτο, δεν θα έπρεπε να υπάρχει αμηχανία αφού η θέση του εξηγείται από τον ίδιο, “μπροστά στα μάτια μας” στα πρακτικά της αρχικής συνεδρίασης της 12ης Ιονίου Βουλής! Ας “ακούσουμε” τον ίδιο να αγορεύει και ελπίζω να καταφέρω να τον μεταφράσω στη δημοτική χωρίς να χαθεί πολύ μεγάλο μέρος της μουσικότητας του λόγου του: “…… Ἐξεταζόμενον καὶ ὑπὸ ἑτέρας ἀπόψεως τὸ ζήτημα (της ενώσεως), δὲν παρίσταται, ὦ Βουλευταί, ἧττον ἀκροσφαλὴς ἡ ἐπὶ τὰ πρόσω ὤθησίς του; Ἐὰν δὲ ρίψωμεν καὶ βλέμμα προσεκτικὸν καὶ περιπαθές, πρὸς τὴν ἱερὰν ἐκείνην γῆν, μεθ' ἧς ἀγωνιζόμεθα, ν' ἀπαρτίσωμεν μέρος ἀναπόσπαστον, θέλομεν ἰδῆ μετὰ σπαραξικαρδίου συγκινήσεως τὴν ἀξιοδάκρυτον θέσιν εἰς ἣν διάκεινται τὰ πράγματα. Ἑπομένως, φρονῶ ὦ Βουλευταί, ὅτι ὀφείλομεν νὰ σκεφθῶμεν μήπως ἓν βῆμα ἀπότομον καὶ ὀλισθηρόν, πρὶν τῆς ἐντελοῦς ἀποκαταστάσεως τῆς τάξεως, ἤθελε συνεπιφέρει ὀλεθριώτερα δεινὰ καὶ διακινδυνεύσει καὶ αὐτὴν τὴν ὕπαρξίν της αὐτῆς τε καὶ ἡμῶν, διότι δὲν πιστεύω εἰς τὴν θέσιν ἐκείνην τῶν πραγμάτων νὰ εἶναι ἀλλότριος ὁ ξενικὸς δάκτυλος…..”
(ελεύθερη μετάφραση στη Δημοτική) : “........ Αν εξετάσουμε και από άλλη πλευρά το ζήτημα (της ένωσης) δεν παρουσιάζεται κύριοι Βουλευτές λιγότερο επικίνδυνη η προώθησή του. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά και με ειλικρινή αγάπη, την ιερή εκείνη γη της οποιας αγωνιζόμαστε να αποτελέσουμε αναπόσπαστο μέρος (εννοεί φυσικα το τότε απελευθερωμένο τμήμα της κυρίως Ελλάδος) θα ραγίσει η καρδιά μας από την αξιοθρήνητη κατάσταση που επικρατεί εκεί. Επομένως πιστεύω, κύριοι βουλευτές, ότι πρέπει να σκεφτούμε μήπως ένα απότομο και ανασφαλές βήμα πριν την πλήρη αποκατάσταση της τάξης, θα επιφέρει καταστροφικά αποτελέσματα και θα κινδυνεύσει ακόμα και η ύπαρξη και η δική της (της Ελλάδας) και η δική μας (των Επτανήσων), γιατί δεν πιστεύω ότι, για να φτάσουν τα πράγματα στην παραπάνω αξιοθρήνητη κατάσταση, δεν έχει βάλει το χέρι της ξένη δύναμη (εννοεί όπως θα δούμε παρακάτω την Αγγλία).........”
Αλλά για να καταλάβουμε καλύτερα τις δηλώσεις του Ζερβού ας δούμε την “ιστορική στιγμή”
στην οποία έγιναν: Βρισκόμαστε στους πρώτους μήνες του έτους 1862. Η Αγγλία επιδιώκει την εκθρόνιση του Όθωνα, ενός Βασιλιά, που μετά, την ενηλικίωσή του και το τέλος της “Βαυαροκρατίας” αποδείχθηκε εξαιρετικά “ζωηρός” για τα γούστα της, οργανώνοντας “αυθόρμητες” διαδηλώσεις και επαναστάσεις και κυρίως παίζοντας σαν την γάτα με το ποντίκι με το Ελληνικό Βασίλειο για το θέμα της Ενώσεως.
Ο Ζερβός, λοιπόν, έχοντας περάσει πεντέμισι χρόνια εξορίας στα Αντικύθηρα τα οποία του στοίχισαν την οικονομική του συντριβή δεν θυσιάζει την πολιτική και προσωπική του αξιοπρέπεια ανεχόμενος να γίνει το ζήτημα της Ένωσης παιχνίδι στα διπλωματικά χέρια της “Προστάτιδος Δυνάμεως” Αγγλίας και γι αυτό συνιστά, όχι την ματαίωση, αλλά την αναβολή του (κατ’ εμέ, σίγουρος πως δεν θα περάσει η πρότασή του, την κάνει μόνο και μόνο για να εκφράσει την αποδοκιμασία του για τα τεκταινόμενα ………”για την αλητεία” όπως θα λέγαμε σήμερα
Γεννάται όμως τώρα ένα μάλλον “λεπτό” ζήτημα: Αφού οι λόγοι της στάσης του Ζερβού στο θέμα της Ενώσεως είναι τόσο καθαρά διατυπωμένοι από τον ίδιο γιατί παραμένουν “αόρατοι” στην ιστορική έρευνα;
Πιστεύω ότι η απάντηση είναι πολιτικής υφής - και γι’ αυτό άλλωστε τολμώ να θέσω το ερώτημα. Στα χρόνια, δηλαδή, που ακολούθησαν, ο Ζερβός επιβεβαιώθηκε: Με την άνοδο του Γεωργίου του Α’ και της δυναστείας των Γλύξμπουργκ στον ελληνικο θρόνο (που και γι αυτή μεταχειρίστηκε εκβιαστικά η Αγγλία το θέμα της Ένωσης), οι Άγγλοι ουσιαστικά μετέτρεψαν όλη την Ελλάδα σε προτεκτοράτο τους και άρχισαν να εφαρμόζουν την διπλωματία του καπιταλισμού, κατά την οποία τα οικονομικά συμφέροντα ενδιαφέρουν περισσότερο από τα Εθνικά. Με το αγγλικό προξενείο να σκορπά άφθονο χρήμα στον τύπο και σε “ημέτερους” επιχειρηματίες, η Αγγλία ήλεγχε τα πάντα στην Ελλάδα και κυρίως “δημιουργούσε” πολιτική και κοινωνική ηθική. Έτσι φτάσαμε κατά τον Εθνικό Διχασμό του 1915 - 1922, που η ίδια (η Αγγλία) δημιούργησε, οι εκλεκτοί της “Βενιζελικοί”, όχι μόνο να μην υποστούν καμία από τις τρομακτικές συνέπειές του αλλά και να ισχυροποιήσουν την θέση τους και να εξαπολύσουν διωγμο των αντιπάλων τους με φυσικές και ηθικές εξοντώσεις
Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κατ’ εμέ μία “κρατούσα ιστορική άποψη” που δυστυχώς σήμερα έχει εξελιχθεί σε κυρίαρχη πολιτική και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να τις αντιταχθεί: κάθε αναξιοπρεπή υποταγή στην Ευρώπη θεωρείται ρεαλιστική (αν όχι και υπερήφανη) πολιτική.
Να λοιπόν γιατί η ιστορική έρευνα δεν “βλέπει” την πεντακάθαρα διατυπωμένη, γεμάτη αξιοπρέπεια στάση του Ηλία Ζερβού Ιακωβάτου για την Ένωση, επιστήμονες είναι οι άνθρωποι οι ερευνητές δεν είναι ήρωες!
Το έχω ξαναγράψει: οι Αληθείς Ριζοσπάστες είναι οι πιο επιτυχημένοι …. αποτυχημένοι της Ελληνικής Ιστορίας. Η στάση του Ζερβού, παρόλο που δεν καταγράφεται στην ιστοριογραφία
στην Ιστορία είναι εκεί·· παράδειγμα και υπόδειγμα πολιτικής και προσωπικής εμμονήστις “θέσεις” όταν η μάχη έχει χαθεί.
Εμείς ας την έχουμε υπόψη μας …. νομίζω πώς σύντομα θα μας χρειαστεί!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου